Veel projecten starten goed, maar vallen stil omdat ze te ingewikkeld, te duur of te afhankelijk zijn van één professional. Soms ligt de nadruk te veel op het proces, de interventie of de zorgstructuur, terwijl de mensen zelf en hun dagelijkse leefomgeving te weinig centraal staan.
Daarnaast vragen veel trajecten alsnog geld of inzet van deelnemers op een manier die juist voor kwetsbare doelgroepen een drempel vormt. Ook ontbreekt vaak de verbinding met de wijk. Projecten worden niet goed ingebed bij lokale partners, bestaande ontmoetingsplekken, vrijwilligers en bewoners zelf. Daardoor ontstaat er geen eigenaarschap en blijft de aanpak afhankelijk van begeleiding of subsidie.